KeÅŸkeler

  Nereden baÅŸlayacağımı bilmiyorum. Hayatımda ÅŸükredecek o kadar çok ÅŸeyim var ki bazı ÅŸeyler için kendimi üzmeme deÄŸmez diyorum, ama olmuyor. Yapamıyorum. KeÅŸke lafını bir daha kullanmayacağım diyorum ama yine keÅŸkeler dönüp dolaşıp bir ÅŸekilde beni buluyor. Çok mu üzgünüm? Hayır. Ailem iyi, saÄŸlığım yerinde, güzel bir meslek sahibi olabileceÄŸim bir fakültede okuyorum falan… Ama bir ÅŸeyler hep eksik.
 Hiç bir zaman sevilmedim ve bu o kadar büyük bir eksiklik ki… Hiç bir zaman sevilmedim diyorum ama biri vardı, sevdiÄŸini sandım, çok inandım ona ama o da yanılttı beni. Sevmekten beter etti, keÅŸke hiç girmeseydi hayatıma. Bir insanın karşısına hiç mi doÄŸru insan çıkmaz? Bekliyorum ama yine de sabrediyorum. Hayatımda küçük büyük sorunlar var. Mesela dedem hasta. Mesela aÄŸabeyim bizden uzakta yaşıyor ve ben onu çok özlüyorum. Hep gülüyorum. Herkes ne kadar pozitif olduÄŸumu söylüyor. Ama kimse de bilmiyor ki gülümsemek içimdekileri gizlemek için silahım benim…

 

 

Edit: Sword76

Powered by WPeMatico

Minel “Cennetteki Ä°nci Tanesi”

  Her ÅŸey bir akÅŸam gelen mesajla baÅŸladı aslında; “beni sevebilir misin?”. Hala saklarım o mesajı ve telefonu. Her ÅŸeyi baÅŸa sarmak lazım aslında. Onu biliyordum ama tanımıyordum; adını duyuyordum ama kendisini bilmiyordum. Ta ki her ÅŸey onu görene kadar. Çok kliÅŸe olcak ama yine olsa yaparmısın deseler yaparım derim. Nedenini bilmiyorum ama içimde bir onu tüketemedim. Aslında adını bile ağızama almak istemiyorum; görmek, duymak… Hiçbiri! Çünkü o benim en büyük boÅŸluÄŸum ve zaafım, siz ne derseniz deyin. “Beni sevebilir misin?” dedi ve gitti! Ne oldu, neden oldu bilmiyorum… Belki de benim hatamdı ama gitti. Giderken beni de aldı, bırakmadı; yapamadım ama söyleyemedim Sustum! Bahaneler üretti inandım belki de kendimi kandırdım ama inandım. Onun “lan” demesine bile inandım. Yarım olan her ÅŸey gibi…

 

 

Edit: Admin

Powered by WPeMatico